Jak sprawdzić zamówienie hurtowe odzieży używanej od załadunku do reklamacji

Jak sprawdzić dostawę odzieży używanej z hurtu? Kontrola jakości odzieży używanej idzie po kolei, tak jak biegnie czas: ustal przed załadunkiem, czego oczekujesz, obejrzyj film i ewentualną próbkę, bądź przy załadunku, skontroluj ciężarówkę po przyjeździe, otwórz pierwsze worki z wagą i notesem pod ręką, zapisz każdą różnicę i wyślij reklamację, póki towar jest jeszcze w opakowaniach. Pominięcie kroku zwykle kosztuje więcej niż jego wykonanie, bo dowody potrzebne do reklamacji szybko znikają. Gdy worki zostaną opróżnione na Twoje półki, nikt już nie wskaże, gdzie zaczął się problem.
Odzież używana z Anglii, sprzedawana hurtem w belach albo dużych workach, nie jest towarem jednolitym. Kontrola jakości odzieży używanej oznacza tu sprawdzenie, czy partia zgadza się z opisem wystarczająco dokładnie, i umiejętność pokazania tego, gdy się nie zgadza. Nikt nie ogląda każdej sztuki.
Tydzień przed załadunkiem: spisz swoje oczekiwania
Zanim zamówisz transport, zapisz to, co ustaliliście, w mailu, na który dostawca odpowiedział. Niech będzie krótki i konkretny.
Wypisz asortyment (na przykład odzież nieposortowana z gospodarstw domowych, pluszaki albo mieszane pudła bric-a-brac), liczbę worków lub pudeł, wagę jednego worka lub pudła, wagę całkowitą, cenę za kg i datę załadunku. Jeśli partia jest sortowana, dodaj klasę i pisemny opis dostawcy. Jeśli jest nieposortowana, dodaj źródło, bo towar z gospodarstw domowych i z kontenerów wygląda inaczej po otwarciu.
Zapytaj, jakie odchylenie wagi między workami dostawca akceptuje. Tam, gdzie asortyment sprzedaje się w workach z podanym przedziałem wagi, worek znacznie poza przedziałem to pytanie do dostawcy. Zapytaj, jak ustala się wagi: na wadze przy pakowaniu czy szacunkowo, i czy suma na packing list to suma wag poszczególnych sztuk.
Zapytaj, jak towar jest pakowany i przechowywany. Bele odzieży używanej i duże worki powinny być owinięte albo związane, trzymane w suchym miejscu i ładowane tak, żeby nie stały w kałużach. Zapytaj, czy worki mają etykiety lub numery. O worku z numerem dużo łatwiej pisać w reklamacji niż o „jednym z worków gdzieś z tyłu”.
Na koniec zapytaj, co robi hurtownia odzieży używanej, gdy partia różni się od opisu, i do kogo się zwrócić. Przy pierwszym zamówieniu nie potrzebujesz umowy prawniczej, ale potrzebujesz odpowiedzi na piśmie. Artykuł o wyborze dostawcy hurtowego opisuje tę rozmowę dokładniej.
Film i próbka: na co patrzeć na ekranie
Poproś o film z partią, którą dostaniesz. Film nie zastąpi samodzielnego otwierania worków, ale ustawia punkt odniesienia, na który możesz się później powołać.
Zobacz, jak worki są otwierane. Nagranie, na którym ktoś wyciąga trzy najładniejsze sztuki i unosi je do kamery, mówi coś o tych trzech sztukach. Chcesz zobaczyć worek wysypany w całości, zawartość rozłożoną tak, żeby dało się ocenić miks, a potem drugi i trzeci worek z różnych miejsc stosu. Jeśli partia stoi na paletach, poproś o worki z góry, ze środka i z dołu.
Zwróć uwagę na wagę. Waga w kadrze z workiem na wierzchu jest lepsza niż liczba wypowiedziana na głos. Patrz na etykietę lub numer na worku, żeby powiązać to, co widziałeś, z packing list.
Spójrz na stan opakowań. Czysta folia, suche worki i całe szwy to dobry znak. Poplamiony plastik, rozerwane rogi i worki leżące na gołej ziemi to zły znak. Film nie pokaże zapachu, więc zapytaj wprost, czy któryś worek był wilgotny albo miał zapach po otwarciu, i zapisz odpowiedź.
Zapisz film. Obejrzyj go dwa razy, raz pod kątem towaru, raz pod kątem opakowań, i zrób notatki z tego, co widziałeś: mniej więcej jaki odsetek stanowi odzież dziecięca, jak wygląda typowy stan, co jest nietypowe. Te notatki będą Twoim punktem odniesienia, gdy otworzysz prawdziwe worki.
Jeśli dostawca proponuje próbkę, weź ją, ale traktuj jak najlepszy możliwy przypadek. Worek próbny wybiera dostawca. Pokazuje, jak może wyglądać dany asortyment, a nie jak wygląda cała partia. Nie oceniaj ciężarówki po jednym worku próbnym i nie pozwól, żeby dobra próbka zastąpiła kontrolę przy dostawie.
Przy zabawkach i artykułach domowych pytania do filmu są nieco inne. Pluszaki pakuje się w worki po 15-25 kg i na filmie powinieneś zobaczyć, czy są czyste i nieuszkodzone. Zabawki plastikowe i gry przychodzą w pudłach, tu sprawdzasz, czy elementy wyglądają na kompletne i czyste; asortyment jest sprawdzany ręcznie i pakuje się tylko sztuki całe i czyste, ale mimo to zaplanuj dezynfekcję przed sprzedażą. Przy pudłach bric-a-brac zobacz, jak zapakowano rzeczy łatwo tłukące się. Strona asortymentu z zabawkami i strona bric-a-brac opisują, co zawiera każdy z nich.
Dzień załadunku: najtańsza kontrola, jaką zrobisz
Jeśli możesz wysłać kogoś na załadunek, zrób to. Jeśli nie, zapytaj dostawcę, czy może przesłać zdjęcia albo krótki film z załadunku, robione na bieżąco, a nie potem.
Najpierw sprawdź ciężarówkę. Powinna być czysta, sucha i bez ostrych zapachów w środku, z całą podłogą i ścianami. Samochód, który wiózł coś innego, albo z mokrą podłogą, to problem, zanim na pokład trafi choć jeden worek.
Licz worki lub pudła w miarę ładowania i porównuj z packing list. Jeśli suma się nie zgadza, czas to naprawić jest teraz, gdy ładowacz stoi obok, a nie tydzień później mailem. Zanotuj liczbę palet, jeśli są używane, i sposób zabezpieczenia ładunku.
Gdy drzwi się zamkną, numer plomby powinien być wpisany do dokumentu przewozowego i sfotografowany. Ten numer jest dowodem, że drzwi pozostały zamknięte, poza ewentualną kontrolą celną odnotowaną w dokumentach. Zapytaj, czy dokument i zdjęcia można wysłać tego samego dnia.
Zapytaj, czy ostateczny packing list i fakturę można wysłać przed przekroczeniem granicy przez ciężarówkę, i porównaj je ze swoim pierwszym mailem: wagi, liczba worków, asortyment. Niezgodności łatwiej poprawić w magazynie niż na cle. Jeśli transport idzie przez partnera logistycznego, zapytaj, kto jest przewoźnikiem i pod jaki numer dzwonić, gdy ciężarówka się spóźnia.
Ciężarówka przyjechała: obejrzyj, zanim zaczniesz rozładunek
Nie otwieraj drzwi, dopóki nie masz w ręku telefonu. Zanim kierowca odjedzie, zrób po kolei następujące rzeczy.
Porównaj plombę z numerem w dokumencie przewozowym i sfotografuj ją. Nagraj siebie, jak otwierasz drzwi, i nagrywaj jeszcze kilka sekund, żeby pierwszy widok ładunku został zapisany. Szukaj mokrych plam na podłodze, zacieków na workach, przewróconych stosów i zapachu. Wilgoć to główny wróg tekstyliów, a mokry ładunek może spleśnieć w ciągu kilku dni.
Policz worki lub pudła. Porównaj z packing list i wpisz faktyczną liczbę na dokumencie dostawy. Jeśli liczba się nie zgadza albo towar jest widocznie uszkodzony, napisz to na dokumencie prostymi słowami i poproś kierowcę o podpis. Dla przykładowej partii 30 worków notatka mogłaby brzmieć: „2 worki rozerwane, 2 worki mokre, naliczono 28 z 30 według packing list”. Poproś o podpis pod adnotacją o szkodzie; jeśli kierowca nie chce podpisać, sfotografuj dokument z adnotacją oraz nazwisko kierowcy lub numer rejestracyjny auta. List przewozowy CMR wypełnia nadawca, a podpisuje przewoźnik, zaś termin na pisemne potwierdzenie zastrzeżenia zależy od przepisów obowiązujących dla danego transportu, więc sprawdź go w warunkach transportu i u swojego spedytora tego samego dnia.
Zaplanuj rozładunek. Ustaw ładunek w suchym, zadaszonym, czystym miejscu i, jeśli się da, trzymaj worki w kolejności, w jakiej zeszły z auta. Oznacz miejsce każdego worka numerem palety albo rzędu. Dzięki temu później powiesz „worek 7 z tyłu po lewej” i zostaniesz zrozumiany.
Przy odzieży używanej na wagę zważ część worków, zanim je otworzysz. Użyj wagi, której ufasz, i zważ kilka worków z różnych miejsc. Zapisz wagi brutto. Opakowanie samo coś waży, a dostawca może podawać wagę z nim lub bez niego, więc zapytaj, jak zdefiniowana jest podana wartość, ale worek oznaczony 150-200 kg, który waży znacznie mniej, zasługuje na pytanie jeszcze tego dnia.
Nie zaczynaj sprzedawać ani sortować towaru z całej partii, dopóki nie sprawdzisz próby. Jeśli później znajdziesz problem, towar, który już przeniesiono, wymieszano albo sprzedano, trudno reklamować.
Otwieranie pierwszych worków: zważ, posortuj, zważ ponownie
Pierwszy worek wyznacza standard dla reszty (dla odzieży nieposortowanej to, co zawierają worki, opisuje strona kolekcji Original), a procedura za każdym razem powinna być taka sama, żeby wyniki dało się porównać. Przygotuj stół, wagę, notes lub telefon, kilka pojemników i aparat.
Wybieraj worki z różnych części partii: z przodu, ze środka i z tyłu ciężarówki oraz z góry i z dołu stosów, jeśli ma to zastosowanie. Im większa partia, tym więcej worków otwieraj, i przestań, gdy wyniki zaczynają się ze sobą zgadzać. Jako propozycję do uzgodnienia z dostawcą: sześć worków z małej partii i więcej z pełnej ciężarówki to rozsądna liczba; to sugestia, nie reguła.
Zważ zamknięty worek i zapisz wagę. Sfotografuj worek z widoczną etykietą lub numerem. Rozetnij go, powąchaj zawartość, zanim jej dotkniesz, i zapisz wszystko, co niezwykłe. Wysyp na stół, sfotografuj stos, a potem posortuj na kupki.
Kupki zależą od asortymentu. Dla odzieży nieposortowanej sensowny zestaw to: do sprzedaży (trafia na półkę), do prania lub drobnej naprawy, w obniżonej cenie lub o niższej wartości oraz odpady lub recykling. Zważ każdą kupkę i zapisz wagi. Zsumuj je. Suma powinna być bliska wadze brutto minus opakowanie; duża luka oznacza, że coś zginęło albo waga źle pokazuje, i trzeba to sprawdzić.
Przy pluszakach sortuj na czyste i całe, do prania oraz uszkodzone lub zabrudzone. Przy zabawkach plastikowych policz brakujące elementy, połamane części i wszystko, co brudne. Przy bric-a-brac sortuj na działające lub kompletne, uszkodzone i elektronikę nietestowaną. Drobna elektronika może nie działać, więc zdecyduj przed otwarciem pudła, jak ją potraktujesz: sprzedać jako nietestowaną, najpierw przetestować czy oddać do recyklingu.
Patrz na miks, nie tylko na stan. Czy worek zgadza się z opisem i z filmem? Asortyment opisany jako głównie odzież dla dorosłych, w którym jest duży udział odzieży dziecięcej, to niezgodność, nawet jeśli sztuki są w dobrym stanie. Zapisz w notesie, co widzisz, prostymi słowami.
Powtórz procedurę z kolejnymi workami. Jeśli jeden worek bardzo odbiega od pozostałych, otwórz jeszcze dwa z tego samego miejsca ciężarówki, zanim zdecydujesz, czy to jednorazowy przypadek, czy prawidłowość.
Ta sama procedura jest podstawą do porównywania klas i dostawców w czasie. Nasz przewodnik po klasach odzieży używanej wyjaśnia, co powinna zawierać każda etykieta, a wagi Twoich kupek pokazują, czy partia odpowiada etykiecie.
Dokumentacja kontroli jakości odzieży używanej: notes krok po kroku
Nie potrzebujesz oprogramowania. Wystarczy zeszyt albo jedna notatka w telefonie, byle używana za każdym razem tak samo.
Dla każdej dostawy zaczynaj nową stronę. Na górze wpisz datę, nazwę dostawcy, asortyment, numer zamówienia i numer rejestracyjny ciężarówki. Pod spodem jedna linijka o całej dostawie: liczba policzonych worków, liczba z packing list, ewentualne uszkodzenia odnotowane na dokumencie przewozowym i numery zdjęć obejmujących ciężarówkę.
Potem każdy otwarty worek dostaje własny wpis. Zapisz numer worka lub jego miejsce, wagę zamkniętego worka, godzinę otwarcia i wagi kupek w kolejności sortowania. Dodaj krótką uwagę: zapach, wilgoć, miks, wszystko, co odbiega od filmu. Dopisz numery zdjęć tego worka. Nazwij zdjęcia albo przynajmniej zanotuj ich kolejność, żeby ktoś, kto czyta Twoje notatki, mógł je dopasować bez Ciebie.
Pisz uwagi, które da się zmierzyć, na przykład „silny zapach wilgoci, około jednej trzeciej worka z plamami”.
Na koniec sesji zsumuj dane ze wszystkich otwartych worków: łączną wagę otwartego towaru, wagę w każdej kupce i udział każdej kupki. Napisz jedno zdanie o tym, czy partia zgadza się z opisem. To zdanie stanie się pierwszą linijką Twojej wiadomości do dostawcy, jeśli masz problem, a jeśli nie, pierwszą linijką notatek na następny raz.
Zrób kopię zdjęć tego samego dnia. Telefony się psują i spadają, a zdjęcia to Twój dowód.
Rzeczywiste reklamacje i zwykłe odchylenia
Oddziel prawdziwe reklamacje od normalnej zmienności. Towar używany bywa różny, a nieposortowany jeszcze bardziej niż inne. Worek z dużą ilością odpadu nie jest automatycznie wadą; może to być zwykły worek tego asortymentu. Zanim cokolwiek zgłosisz, porównaj swoje ustalenia z tym, co uzgodniono.
Rozsądne podstawy do reklamacji to: ilość lub waga jest za mała; asortyment różni się od zamówionego; opakowanie jest uszkodzone lub mokre, choć nie powinno; klasa lub miks wyraźnie odbiega od pisemnego opisu albo od filmu; towar ma zapach lub pleśń, o których nie było mowy.
Słabsze podstawy to: odsetek słabych sztuk jest wyższy, niż liczyłeś, a asortyment jest nieposortowany i opis niczego w tej sprawie nie obiecywał; nie udało Ci się sprzedać czegoś, co uznałeś za pewniak. To lekcje na kolejne zamówienie, a artykuł o cenach, jak czytać ceny za kg, pokazuje, jak wliczyć odpad w cenę.
Przy przypadkach granicznych powiedz o tym. Wiadomość „to wykracza poza moje oczekiwania, oto liczby, czy możemy porozmawiać” łatwiej dostawcy odpowiedzieć niż taka, która zaczyna się od oskarżenia.
Reklamacja dostawy odzieży używanej: jak ją zgłosić dostawcy
Wyślij ją szybko. Warunki różnią się u dostawców i przewoźników, a niektórzy ustalają krótki termin na zgłoszenie problemu, więc zapytaj na początku, jaki to termin, i wpisz do notatek datę dostawy. Przy szkodzie w transporcie sprawdź termin na pisemne zastrzeżenia w warunkach transportu i u swojego spedytora. Nawet tam, gdzie żadnego terminu nie ma, reklamacja wysłana, gdy worki są jeszcze w opakowaniach, traktowana jest poważniej niż ta po przeniesieniu towaru.
Użyj maila, żeby został ślad. W temacie wpisz numer zamówienia i datę dostawy. W pierwszym akapicie opisz problem w jednym lub dwóch zdaniach: co zamówiono, co przyjechało, jaka jest różnica. Potem podaj dowody: wpis z notesu, wagi, zdjęcia, film, jeśli go zrobiłeś, zdjęcie podpisanego dokumentu przewozowego, jeśli jest na nim adnotacja.
Napisz, czego chcesz. Korekty ceny dla dotkniętej wagi, kredytu na kolejne zamówienie, wymiany brakującej części albo rozmowy o asortymencie. Bądź konkretny i realistyczny co do tego, co jest możliwe przy używanej partii dostarczonej już do innego kraju. To, czy dostawca zaproponuje zwrot pieniędzy, kredyt, czy nic, zależy od umowy, którą zawarliście; nie zakładaj tego z góry.
Zatrzymaj worki, których dotyczy problem. Niczego nie wyrzucaj, nie pierz i nie sprzedawaj, dopóki dostawca nie zobaczy zdjęć i nie odpowie. Jeśli poprosi o oględziny, pozwól mu na to albo zaproponuj rozmowę wideo, podczas której otworzysz worek przed kamerą.
Jeśli problemem jest szkoda w transporcie, zaangażowany może być także przewoźnik, nie tylko dostawca. Punktem wyjścia jest adnotacja na dokumencie przewozowym, dlatego liczy się ona w dniu dostawy. Zapytaj dostawcę, jak sobie z tym radzi i do kogo się zwrócić.
Zachowaj rzeczowy ton. Pewnie będziesz chciał zamówić znowu, a to, jak załatwisz pierwszy problem, często decyduje o tym, jak załatwiony zostanie następny. Dostawca, który szybko i uczciwie odpowiada na dobrze udokumentowaną reklamację, jest dostawcą wartym zachowania, a Ty dowiesz się tego tanio.
Wykorzystanie notatek przy kolejnym zamówieniu
Zachowaj notes; kontrola jakości odzieży używanej zasila następne zamówienie. Porównaj kupki ze swoimi notatkami z filmu i z pierwotnymi oczekiwaniami. Zdecyduj, co kolejne zamówienie ma zmienić: inne źródło, inna klasa, mniejsza partia wątpliwego asortymentu, większa partia dobrego.
Przed kolejną partią wyślij dostawcy kopię swoich ustaleń i zapytaj, co może się zmienić, a potem poproś o film z nową partią, zanim zapłacisz. Niech pytania wynikają z ostatniej dostawy.
Ostatnie zadanie to arytmetyka. Waga, która wylądowała w kupce odpadów, też kosztowała, tak samo jak godziny przy stole. Zsumuj wagę nadającą się do sprzedaży z notatek i przepuść ją przez obliczenie zysku z partii, żeby poznać koszt za sprzedawalny kilogram.