1. start
  2. blog
  3. jak obliczyć zysk z partii odzieży używanej: wzory

Prawdziwy zysk z partii second hand: wzory, przykład obliczeń, ewidencja

11/21/2025
Prawdziwy zysk z partii second hand: wzory, przykład obliczeń, ewidencja

Jak obliczyć zysk z odzieży używanej? Zsumuj wszystko, co zapłaciłeś za to, żeby worki trafiły do Ciebie, podziel przez wagę, którą naprawdę da się sprzedać, a potem porównaj to z tym, ile każda grupa towaru zarabia po przejściu przez Twoją kasę. Zyskiem jest to, co zostaje po odjęciu resztek, pracy i czynszu.

Typowy błąd przy zakupie odzieży używanej na wagę to dzielenie kosztu przez wagę kupioną zamiast przez wagę, która dotarła na półkę, przez co partia wygląda na tańszą, niż jest. Poniższy model buduje odpowiedź etapami, ze wzorami zapisanymi słowami i jednym przykładem na końcu. Przykład używa zmyślonych, okrągłych liczb, które nie są naszymi cenami ani niczyimi prawdziwymi wynikami.

Jak obliczyć zysk z odzieży używanej, w jednej linii

Zysk = przychód z każdej kupki, razem z resztkami, minus koszt na miejscu, minus praca przy sortowaniu i obsłudze, minus utylizacja, minus część kosztów stałych, którą wykorzystała partia.

Każdy składnik ma własny wzór i własny sposób, żeby się pomylić. Do kosztu na miejscu może nie trafić jakaś opłata. Przychód można policzyć po cenie z metki zamiast po cenie, którą naprawdę dostałeś. Pracę można zostawić na zerze, bo wykonuje ją właściciel. Koszty stałe można pominąć, bo czynsz i tak się płaci. Czytanie oferty dostawcy, z której pochodzi pierwsza liczba, to osobna umiejętność, opisana w poradniku o czytaniu i porównywaniu cen za kg.

Etap pierwszy: koszt za kg odzieży używanej na miejscu

Koszt na miejscu (landed cost) to wszystko, co płacisz do chwili, gdy towar jest w Twoim lokalu:

  • cena za kilogram pomnożona przez wagę, na którą wystawiono fakturę
  • transport drogowy pod Twoje drzwi
  • agent celny, opłaty graniczne i dokumentacyjne
  • cło importowe, jeśli agent mówi, że obowiązuje, oraz VAT importowy tylko wtedy, gdy nie możesz go odzyskać
  • opłaty bankowe i przewalutowanie
  • rozładunek, jeśli za niego płacisz

Koszt na miejscu za kg to suma tych pozycji podzielona przez wagę netto, która dotarła.

Wielka Brytania jest poza UE, więc ładunek jest odprawiany na granicy jako import, a zasady zależą od Twojego kraju. Poproś agenta celnego o liczby i używaj ich takimi, jakie są, bo firma zarejestrowana jako płatnik VAT często może odzyskać VAT importowy i wtedy powinna go pominąć. Przechowuj razem fakturę, rachunek agenta, rachunek za transport i wyciąg bankowy dla każdej partii, bo to drobne opłaty giną najłatwiej.

Jeśli waga z faktury i waga, która dotarła, są różne, użyj wagi netto, która dotarła. Kilkaset kilogramów różnicy na pełnej ciężarówce zmienia wynik.

Etap drugi: część partii nadająca się do sprzedaży

Odzież Original przychodzi nieposortowana, w workach po 150-200 kg, i nie wszystko w worku nadaje się na Twoją półkę. Część do sprzedaży to ta część wagi, którą możesz sprzedać po jakiejś cenie, w odróżnieniu od tej, która idzie na odpad.

Otwórz worek, posortuj go i zważ każdą kupkę:

  • półka: sztuki dość dobre na główne wieszaki
  • przecena: sztuki do kosza z okazjami albo do sprzedaży hurtowej
  • pranie lub naprawa: sztuki, które wymagają pracy, zanim trafią do jednej z dwóch pierwszych kupek
  • odpad: sztuki, których nie da się sprzedać jako odzieży

Część do sprzedaży = (waga półki + waga przeceny + ta część kupki do prania i naprawy, którą uratujesz) podzielone przez wagę otwartego worka.

Wtedy koszt za sprzedawalny kg = koszt na miejscu za kg podzielony przez część do sprzedaży. Jeśli część wynosi 0,8, koszt za sprzedawalny kg to koszt na miejscu pomnożony przez 1,25. Jeśli 0,7, mnożnik wynosi około 1,43. Im niższa część, tym szybciej rośnie koszt, dlatego dwóch dostawców z tą samą stawką za kilogram może zostawić Cię z różnymi wynikami.

Jeden worek niewiele dowodzi. Zważ kilka worków z różnych części partii i średnią traktuj jako swoje oszacowanie dla reszty. Jeśli worki bardzo się różnią, zapisz to, zamiast uśredniać, bo rozrzut coś mówi o partii. Jak skontrolować dostawę, żeby pomiar miał sens, opisuje poradnik o kontroli jakości zamówień hurtowych.

Gdy masz już tę część dla jednej partii, zachowaj ją i porównaj z następną, linia po linii. Jeśli kupujesz z więcej niż jednego źródła, zapisuj część dla każdego osobno, bo Twoje własne liczby pokażą, czy źródła zachowują się inaczej dla Twoich klientów, a żadne ogólne twierdzenie tego nie pokaże. Część, która zmienia się z partii na partię, to powód, by jeszcze raz przyjrzeć się workom. Część, która się utrzymuje, pozwala planować z pewną pewnością.

Nie myl części do sprzedaży ze wskaźnikiem sprzedaży, który pojawia się dalej w rachunku. Pierwsza mówi, ile wagi warto wystawić, drugi, ile z tego, co wystawiłeś, zostaje kupione. Partia może wypaść dobrze w jednym i źle w drugim, a lekarstwo jest w każdym przypadku inne.

Etap trzeci: praca przy sortowaniu i obsłudze

Ktoś otwiera worki, sortuje, pierze, parzy, wiesza, metkuje i układa towar na wieszakach. Jeśli sprzedajesz online, ten ktoś także fotografuje, pisze opisy i wysyła paczki. Każda godzina należy do partii.

Pomnóż godziny przepracowane przy partii przez stawkę godzinową i masz koszt pracy. Podziel go przez wagę do sprzedaży, żeby dostać pracę na sprzedawalny kg.

Własne godziny właściciela znikają z większości rachunków. Wyceń je: to pensja, jaką zapłaciłbyś pomocnikowi za tę samą pracę. Jeśli Twój zysk znika, gdy policzysz własny czas, sklep płaci Ci mniej, niż dałaby praca na etacie, a to warto wiedzieć. Dodaj też materiały: wieszaki, metki, detergent, wodę, torby dla klientów, opakowania na paczki.

Zmierz zegarem czas sortowania pierwszych worków, bo pamięć go skraca. Godziny na 100 kg, które zmierzysz przy pierwszej partii, staną się podstawą każdego późniejszego szacunku.

Etap czwarty: cena sprzedaży według grup

Wyceniaj towar grupami i licz przychód na grupę, a nie na sztukę. Grupą mogą być koszulki, swetry, kurtki, dziecięce, buty albo kosz z okazjami.

Przychód z grupy = sztuki w grupie razy część, która się sprzedaje, razy średnia cena faktycznie otrzymana.

Każdy z trzech składników jest czymś, co mierzysz. Liczbę sztuk na kilogram dostajesz z liczenia próbki. Część, która się sprzedaje, bierzesz z zapisów sprzedaży z określonego okresu. Średnia cena otrzymana to to, co przeszło przez kasę po przecenach, a nie to, co było na metce. Jeśli użyjesz ceny z metki, wynik zysku zawsze wyjdzie wyższy niż w rzeczywistości.

Cena otrzymana jest niższa niż na metce z prostego powodu: towar przechodzi przez cykl cenowy. Nowe sztuki zaczynają od pełnej ceny, niesprzedane są przeceniane po kilku tygodniach, a to, co zostaje, trafia do kosza z okazjami. Średnia zrealizowana cena grupy to mieszanka tych trzech, więc zapisuj ją z kasy, grupa po grupie.

Uważaj na grupę, która tylko wygląda dobrze. Kilka mocnych sztuk, takich jak markowa kurtka, może podnieść średnią i ukryć słabą podstawę. Przy planowaniu następnego zamówienia patrz na sztukę środkową, a nie na najlepszą. Artykuł o tym, które kategorie trzymać w sklepie, pomaga zdecydować, które grupy w ogóle zasługują na miejsce.

Etap piąty: resztki, szmaty i odpad

To, co zostaje na koniec sezonu, ma wartość, a wartość ta może być dodatnia, zerowa albo ujemna.

Wynik resztek = waga sprzedana hurtem lub skupowi szmat razy otrzymana cena za kg, minus koszt utylizacji reszty.

Niektóre sklepy sprzedają niesprzedaną odzież hurtem, handlarzom z targów lub stoisk. Firmy recyklingu tekstyliów i skupy szmat mogą odbierać sztuki, które nie nadają się już do noszenia, a stawka zależy od rynku i od tego, jak czysta jest kupka. Inni mogą ją tylko utylizować, a koszt zależy od lokalnych przepisów i od tego, kto odbiera. Zapytaj ludzi w swojej okolicy, zanim zaplanujesz jakikolwiek dochód z tej kupki. Jeśli nie możesz dostać pewnej odpowiedzi, wpisz wartość resztek na zero i potraktuj każdy dochód jako premię.

Są tu jeszcze dwa inne koszty. Towar, który nie sprzedaje się w swoim sezonie, blokuje miejsce i gotówkę do następnego. A sztuki, które leżą miesiącami, tracą na wartości przez to, że się starzeją albo zbierają kurz. Zapisz z góry daty przecen, z wieszaka do kosza z okazjami i z kosza do sprzedaży hurtowej, żeby ich nie odkładać.

Etap szósty: koszty stałe wykorzystane przez partię

Czynsz, prąd, ubezpieczenie, kasa, telefon, księgowa i opłaty za sprzedaż online idą dalej, niezależnie od tego, czy ta partia przyjedzie. Ale partia zużywa ich część, a uczciwy wynik zysku ją uwzględnia.

Koszty stałe przypisane do partii = miesięczne koszty stałe razy liczba miesięcy, przez które partia się sprzedaje, razy część lokalu, którą partia zajmuje.

Część lokalu to ocena. Jeśli partia jest jedynym towarem, to cała kwota. Jeśli jest jedną z kilku, użyj tej części powierzchni, magazynu lub sprzedaży, którą stanowi. Szacunek nie musi być dokładny, ale nie powinien wynosić zero. Sklep, który nie obciąża swojego towaru kosztami stałymi, dokłada do niego skądś, a to skądś w końcu się kończy.

Przy sprzedaży online dodaj prowizję platformy, opłatę za płatność, opakowanie i przesyłkę, których nie płaci kupujący, oraz koszt zwrotów. To koszty na sprzedaż, więc zjadają większą część taniej sztuki niż drogiej. Tania podstawowa sztuka po ich doliczeniu może przynosić stratę.

Marża na odzieży używanej i narzut to różne liczby

Marżę i narzut często się myli, a nigdy nie są takie same.

Marża = zysk podzielony przez przychód. Narzut = zysk podzielony przez koszt. Jeśli coś kosztuje 6 i sprzedaje się za 10, zysk wynosi 4. Marża to 4 podzielone przez 10, czyli 40 procent. Narzut to 4 podzielone przez 6, około 67 procent. Ta sama sprzedaż, dwie liczby.

Gdy czytasz, ile wynosi marża na odzieży używanej, zapytaj, która to jest i jakie koszty policzono. Liczba, która obejmuje tylko towar, jest liczbą brutto i niewiele mówi o tym, czy zarabiasz. Wynik, którego potrzebujesz, obejmuje wszystko z etapów od pierwszego do szóstego. Jako główną miarę używaj marży od przychodu, a jako drugą zysku na sprzedawalny kilogram.

Próg rentowności partii odzieży używanej: ile musi się sprzedać

Próg rentowności to minimum, które musisz osiągnąć, zanim partia przestanie Cię kosztować. Ma dwie przydatne postacie.

Pierwsza to cena. Podziel całkowity koszt partii przez sprzedawalne kilogramy, a jeśli Twoja średnia zrealizowana cena za kilogram jest niższa od wyniku, tracisz pieniądze.

Druga to część. Weź całkowity koszt, odejmij przychód, jakiego spodziewasz się z kupki przecenionej i z resztek, i podziel przez przychód, który kupka półkowa przyniosłaby po pełnych planowanych cenach. Wynik to część kupki półkowej, która musi się sprzedać po tych cenach.

Użyj drugiej postaci do planowania; niczego nie prognozuje. Jeśli wychodzi 0,7, musisz sprzedać siedem dziesiątych kupki półkowej po cenach, które założyłeś. Porównaj to z tym, co pokazują Twoje zapisy dla podobnego towaru. Jeśli próg rentowności jako część jest wyższy niż cokolwiek, co osiągnąłeś, partia to zakład w ciemno.

Przykład obliczeń na zmyślonych liczbach

Te liczby są zmyślonymi okrągłymi wartościami, które pokazują rachunek. Nie są to nasze ceny, typowe wyniki ani prognoza. Zastąp każdą z nich własną.

Partia 5 000 kg jest zafakturowana po 0,80 za kg, czyli 4 000. Transport drogowy to 550, agent celny i opłaty graniczne 160, opłaty bankowe 40. Koszt na miejscu wynosi 4 750, czyli 0,95 za kg.

Po posortowaniu próby worków kupki wychodzą: 2 500 kg na półkę, 1 250 kg do przeceny i 1 250 kg odpadu. Część do sprzedaży to 3 750 podzielone przez 5 000, czyli 0,75. Koszt za sprzedawalny kg to 4 750 podzielone przez 3 750, około 1,27.

Praca to 80 godzin przy założonych 12 za godzinę, czyli 960, plus 90 na materiały. Utylizacja odpadu kosztuje 60. Partia zostaje w firmie na kilka miesięcy i obciąża się ją 500 kosztów stałych. Koszt całkowity to 4 750 plus 1 050 plus 60 plus 500, czyli 6 360.

Teraz przychód. Załóżmy, że kupka półkowa ma średnio cztery sztuki na kg, czyli 10 000 sztuk, choć w rzeczywistości kurtki i koszulki bardzo się różnią. Średnia otrzymana cena to 0,70 za sztukę po przecenach, 2,80 za kg. 85 procent kupki półkowej sprzedaje się po tej cenie, więc 2 500 kg razy 0,85 razy 2,80 to 5 950. Kupka przeceniona też mieści cztery sztuki na kg i realizuje 0,25 za sztukę, 1,00 za kg, więc 1 250 kg daje 1 250. Niesprzedane 375 kg kupki półkowej idzie hurtem po 0,20 za kg za 75. Przychód to 7 275.

Zysk to 7 275 minus 6 360, czyli 915. Marża od przychodu wynosi około 13 procent, a narzut od kosztu około 14 procent.

Cena progu rentowności za sprzedawalny kg to 6 360 podzielone przez 3 750, około 1,70. Średnia zrealizowana cena za sprzedawalny kg to 7 275 podzielone przez 3 750, około 1,94, więc jest trochę zapasu. Dla progu jako części przyjmij kupkę przecenioną (1 250) jako pewną i pomiń resztki, więc półka musi przynieść 5 110. Po pełnych planowanych cenach kupka półkowa jest warta 2 500 razy 2,80, czyli 7 000. Musi się z niej sprzedać około 73 procent.

Teraz zmień jedną liczbę. Załóżmy, że część do sprzedaży wynosi 0,65, a nie 0,75: 2 000 kg na półkę, 1 250 kg do przeceny i 1 750 kg odpadu. Przychód spada do 4 760 plus 1 250 plus 60, czyli 6 070. Utylizacja rośnie do około 85, a koszt całkowity do 6 385. Partia przynosi stratę 315. Dziesięć punktów części do sprzedaży zamieniło zysk w stratę.

Dlatego właśnie część do sprzedaży to liczba, na którą trzeba patrzeć, i dlatego niska stawka za kilogram sama nie robi dobrej partii.

Ewidencja, która trzyma liczby w ryzach

Jedno obliczenie to oszacowanie. Zapisy dla każdej partii zmieniają je w rutynę i nie muszą być rozbudowane, o ile prowadzi się je za każdym razem tak samo.

Ponumeruj każdy worek, gdy dociera. Dla każdego worka zapisz asortyment i źródło (na przykład Original, D2D albo kontener), wagi czterech kupek, godziny, jakie zajęło sortowanie, i krótką notatkę o zawartości. Po kilku workach zobaczysz, że worki z jednej części partii albo z jednego źródła zachowują się inaczej niż inne. Jak przebiega sama kontrola, opisuje poradnik o kontroli jakości, do którego link jest wyżej.

Po stronie sprzedaży zapisuj według grupy i tygodnia: sztuki wystawione, sztuki sprzedane, pieniądze z kasy i datę każdej przeceny. Wystarczy arkusz albo zeszyt przy kasie, jeśli ktoś wypełnia go codziennie.

Co miesiąc zsumuj linie i przejdź przez etapy dla całej partii: część do sprzedaży, koszt za sprzedawalny kg, średnia zrealizowana cena na grupę, zysk i marża. Porównaj z poprzednią partią. Jeśli liczby się zmieniły, znajdź etap, w którym zmiana powstała: wyższy koszt na miejscu, niższa część do sprzedaży, więcej godzin, niższe zrealizowane ceny. W ten sposób dowiadujesz się, która liczba Ci szkodzi i który dostawca lub asortyment pomaga.

Kiedy zamawiać ponownie i ile

Zamawiaj ponownie na podstawie swoich zapisów. Pomagają trzy sprawdziany.

Pierwszy to czas realizacji. Następne zamówienie to oferta, załadunek, czas jazdy (od jednego do pięciu dni po Europie, potwierdzane w każdej ofercie), odprawa i dostawa, a do tego jeszcze sortowanie. Tygodnie zapasu, które zostały, licząc razem nieposortowane worki i niesprzedane wieszaki, muszą być dłuższe niż ta suma. Jeśli nie, będziesz mieć pusty sklep, czekając.

Drugi to tempo sprzedaży. Ilość do zamówienia = waga sprzedawana tygodniowo razy liczba tygodni, które chcesz pokryć, podzielone przez część do sprzedaży, minus zapas, który już masz. Dzielenie przez część do sprzedaży ma znaczenie, bo musisz kupić więcej wagi, niż zamierzasz sprzedać.

Trzeci to wynik ostatniej partii. Zamawiaj ponownie, gdy zysk ze sprzedaży odzieży używanej na sprzedawalny kilogram i marża były akceptowalne i gdy część do sprzedaży jest zrozumiana. Jeśli część spadła, a nie wiesz dlaczego, najpierw to ustal: poproś o film z następną partią, porównaj go z workami, które otworzyłeś, i złóż mniejsze zamówienie, dopóki przyczyna nie będzie jasna. Nie zwiększaj skali na partii, której nie umiesz wyjaśnić.

Zmieniaj jedną rzecz naraz. Inny asortyment, nowe źródło i większe zamówienie w tej samej ciężarówce sprawiają, że nie powiesz, co spowodowało wynik. Artykuł o tym, jak otworzyć sklep na hurtowym towarze, pokazuje, jak rozłożyć pierwsze zamówienia na etapy.

Przed następnym zamówieniem otwórz katalog odzieży i wypisz typy, z których zbudowane są Twoje grupy, żeby grupy w zapisach odpowiadały asortymentom, które kupujesz.