1. start
  2. blog
  3. jak otworzyć sklep z odzieżą używaną na towarze z hurtu

Od decyzji do pierwszej sprzedaży: otwieramy second hand na towarze z UK

11/20/2025
Od decyzji do pierwszej sprzedaży: otwieramy second hand na towarze z UK

Żeby otworzyć sklep z odzieżą używaną na towarze z hurtu, przed pierwszym zamówieniem ustal cztery rzeczy: format, w jakim ruszasz, pomieszczenie, w którym towar będzie sortowany, jeden główny asortyment i partię próbną na tyle małą, żeby przeżyć pomyłkę. Reszta to rutynowa praca, a wykonasz ją lepiej, bo pierwsza partia czegoś cię nauczy.

Nowe sklepy rzadko upadają z braku towaru. Kończy im się gotówka po zbyt dużym zamówieniu i miejsce, gdy przyjadą worki. Przy każdym z etapów poniżej wskazujemy błąd, który zwykle właśnie tam się zdarza.

Wybierz format, od którego zaczniesz

Stragan, sklep przy ulicy, sklep internetowy i sklep dyskontowy kupują worki z ubraniami, ale plan dla każdego z nich jest inny, więc wybierz jeden format i napisz plan właśnie pod niego. To, które kategorie pasują do którego formatu, to osobna decyzja, opisana w poradniku o tym, jakie kategorie wziąć do sklepu. Tutaj pytanie brzmi, jak dany format wpływa na nakład pracy.

Stragan wymaga rygorystycznego pierwszego sortowania, bo pokazujesz tylko to, co zmieści się na stole i stojaku, a wszystko musi przejechać w furgonetce. Sklep przy ulicy potrzebuje takiej ilości towaru, żeby stojaki wyglądały na pełne, i zaplecza na tyle dużego, by pomieścić czekające worki. Sklep internetowy wymaga czasu na zdjęcia i paczki, więc liczba godzin na sztukę mocno rośnie i wystawiasz tylko te rzeczy, dla których to się opłaca. Sklep dyskontowy potrzebuje czegoś odwrotnego: szybkiego sortowania, niskich cen i jak najmniej pracy przy każdej sztuce.

Wielu początkujących kupujących próbuje być jednocześnie sklepem, straganem i sprzedawcą internetowym, a kończy na sortowaniu dla trzech klientów jedną parą rąk. Kolejne kanały dodasz później, kiedy pierwszy będzie działał bez twojego nadzoru.

Policz budżet od półki wstecz

Budżet zacznij liczyć od kasy, nie od towaru. Zapisz, ile miesięcznie będzie cię kosztować lokal, ile zapłacisz sobie lub pomocnikowi za sortowanie i co musisz kupić jednorazowo: stojaki, wieszaki, stoły, kasę, oznaczenia, parownicę, wagę. To, co zostanie, możesz wydać na towar, i zwykle jest to mniejsza kwota, niż ludzie zakładają.

Potem dolicz koszty między dostawcą a twoimi drzwiami: transport, odprawę celną, opłaty bankowe. Stawki i przepisy zależą od kraju, więc o konkretne kwoty zapytaj agenta celnego w swoim kraju, a o to, jak wygląda odprawa na granicy, przeczytaj w artykule o transporcie drogowym z Wielkiej Brytanii. Sposób przeliczenia tego wszystkiego na koszt za kilogram znajdziesz w poradniku o tym, jak policzyć realny zysk z transportu.

Sprawdź też dokumenty samego sklepu: rejestrację działalności, umowę najmu, która dopuszcza handel detaliczny, ubezpieczenie towaru i klientów przebywających w lokalu oraz lokalne przepisy dotyczące sprzedaży odzieży używanej. W różnych krajach i miastach wyglądają one inaczej, więc zapytaj w urzędzie lub u księgowego, zamiast polegać na znajomym z innego miasta.

Nie wydawaj całego budżetu na pierwsze zamówienie. Sklep potrzebuje gotówki, żeby dokupić to, co się sprzedaje, naprawić to, co w pierwszym miesiącu okazało się nietrafione, i działać, dopóki pierwsze stojaki nie zamienią się w pieniądze. Sklep, który włożył wszystko w pierwszą partię, może tylko patrzeć, jak szybko schodzące rzeczy się kończą.

Miejsce i wyposażenie do przyjęcia i sortowania

Większość nowych sklepów starannie planuje salę sprzedaży i zapomina o zapleczu, gdzie jest cała praca. Worek odzieży Original waży 150-200 kg, więc partia próbna 5 000 kg to od 25 do 33 worków. Pełna ciężarówka, czyli około 20 000 kg, to od 100 do 133 worków. Podejdź do miejsca, gdzie mają stanąć, i wyobraź sobie tam tyle worków. Podłoga powinna być równa, sucha i wolna, a do miejsca składowania powinien dojechać wózek paletowy lub widłowy. Worek stojący na wilgotnym betonie wyczujesz nosem, zanim go otworzysz.

Do samego sortowania potrzeba mniej, niż się wydaje:

  • dwa lub trzy solidne stoły na wysokości roboczej, żeby nikt nie sortował na kolanach
  • cztery pojemniki lub oznaczone miejsca na podłodze na stosy: półka, przecena, pranie lub naprawa, odpad
  • waga wisząca lub podłogowa, do ważenia każdego stosu z każdego worka
  • stojak na ubrania dla towaru gotowego do wyniesienia oraz wieszaki w dużej ilości
  • parownica lub żelazko oraz miejsce do prania tego, co tego wymaga
  • zeszyt lub arkusz kalkulacyjny trzymany przy stole, a nie w biurze

Na sali sprzedaży światło i przestrzeń są ważniejsze niż meble. Lustro przy przymierzalni i miejsce, żeby dwie osoby minęły się między stojakami, zrobią więcej niż efektowna ścianka z ekspozycją. Ciasne przejścia odstraszają wielu kupujących.

Wybierz jeden główny asortyment i zbuduj wokół niego ofertę

Zwykle głównym asortymentem sklepu z odzieżą używaną jest odzież, bo ludzie potrzebują jej przez cały rok i często ją wymieniają. Ale w obrębie odzieży też trzeba wybrać. Sklep dla rodzin skłania się ku odzieży dziecięcej i codziennej dla dorosłych, sklep przy uczelni stawia na odzież casualową i sportową. Patrz, kto przechodzi przed twoimi drzwiami we wtorek po południu, a nie w sobotę.

Na pierwsze zamówienie do planu zakupu mieszanej odzieży w hurcie pasuje odzież Original. To towar niesortowany: odzież, obuwie i dodatki w takim stanie, w jakim zostały zebrane, w workach po 150-200 kg, z gospodarstw domowych (D2D) lub z kontenerów na darowizny. Oba źródła mogą wyglądać inaczej po otwarciu, więc zapytaj, które z nich jest wyceniane. Kupujesz surowiec, a własne sortowanie zamienia go w towar. Kiedy poprosisz o film z partii, zwróć uwagę, jak wyglądają ubrania po opróżnieniu worka, jak bardzo zawartość jest zróżnicowana i jak pełne są worki, a potem porównaj to z tym, co zmieściłoby się na twoich stojakach.

Określenia jakości, które usłyszysz od dostawców (cream, grade A, grade B), wyjaśnia artykuł o klasach odzieży używanej.

Częsty błąd na początku to wybór partii wyłącznie według ceny za kilogram. Dwie partie w tej samej cenie mogą zawierać bardzo różne ilości tego, co kupią twoi klienci, a niska stawka za towar, który nie pasuje do twojej ulicy, to żadna okazja. Dodatkowy asortyment, taki jak zabawki lub artykuły gospodarstwa domowego, może poczekać. Na starcie jeden mocny asortyment i plan biją pięć słabych.

Partia próbna: na tyle mała, żeby się pomylić

Standardowe zamówienie to jedna ciężarówka, około 20 000 kg. To dużo towaru dla sklepu, który jeszcze nie wie, co kupują jego klienci, a zaczynanie od tego jest częstym błędem. Nowi klienci mogą zacząć od partii próbnej 5 000 kg. Pomyłka kosztuje wtedy mniej.

Zastanów się, co oznacza pomyłka przy pełnej ciężarówce: ponad sto worków do otwarcia, posortowania, przechowania i sprzedania, a większość z nich nie pasuje do twojej ulicy. Chybiona partia próbna to jedna czwarta tego i można się z niej czegoś nauczyć.

Kategorie można mieszać w jednym transporcie, więc partia próbna nie musi być czystą odzieżą. Jeśli kusi cię drugi asortyment, większość wagi przeznacz na główny, a mniejszą część na jedną inną kategorię, na przykład zabawki lub bric-a-brac. O tym, jak myśleć o mieszanych ładunkach i formatach pakowania, przeczytasz w artykule o wyborze formatu hurtowego.

Ustal próg zaliczenia, zanim przyjedzie ciężarówka. Na przykład: większość głównego asortymentu trafia na półkę, sortowanie zajmuje tyle godzin, ile jesteś w stanie obsadzić, a pierwsze stojaki sprzedają się po cenach, które pokrywają koszt na miejscu z zapasem. Jeśli cel ustawisz po fakcie, dla każdego wyniku znajdziesz powód, żeby nazwać go sukcesem.

Potraktuj partię jak eksperyment z zapisem. Zdecyduj wcześniej, czego chcesz się dowiedzieć: jaka część wagi trafia na półkę, które grupy sprzedają się w pierwszych tygodniach, ile godzin zajęło sortowanie, o co pytali klienci, a czego nie było w sklepie. Bez notatek test jest tylko mniejszym zamówieniem.

Przed płatnością: oferta, partia i dokumenty

Cena w hurcie odzieży używanej jest za kg i zależy od kategorii. Podawana jest na zapytanie, więc poproś o nią dla swojego konkretnego miksu i miejsca dostawy, a dostawców porównuj po koszcie na miejscu za kilogram, a nie po pojedynczej pozycji w ofercie. Co zestawić obok siebie, pokazuje artykuł o czytaniu i porównywaniu ofert za kg.

Film z partii jest dostępny na zapytanie i warto o niego poprosić przed zapłatą. Jeśli jesteś w Londynie lub w jego pobliżu, magazyn w West Drayton można zwiedzić po umówieniu, od poniedziałku do soboty. Pytania, które warto zadać każdemu dostawcy, znajdziesz w artykule o wyborze dostawcy hurtowego.

Towar jedzie drogą lądową przez partnerów logistycznych, a czas transportu zależy od tego, gdzie jesteś: od jednego lub dwóch dni do Dublina po cztery lub pięć dni do Bukaresztu, potwierdzany w każdej ofercie. Dokumenty celne to część, na której nowy importer najczęściej się potyka. Odzież noszoną klasyfikuje się zwykle pod pozycją 6309, ale zabawki i artykuły gospodarstwa domowego klasyfikuje się osobno, a kody pozycja po pozycji przypisuje twój własny agent. Zapytaj agenta, jakich dokumentów i rejestracji potrzebujesz, i uzgodnij warunki płatności na piśmie, zanim transport zostanie zarezerwowany. Klienci zagraniczni płacą przelewem bankowym.

Na koniec upewnij się, że ktoś może przyjąć ciężarówkę: rampa lub wózek widłowy, osoba, która policzy worki, i miejsce, gdzie je postawić.

Gdy przyjedzie ciężarówka

Zrób to krótko i bez emocji: policz worki według listy pakunkowej, poszukaj rozerwanych lub mokrych i zanim kierowca odjedzie, wpisz każde uszkodzenie na dokumencie dostawy. Terminy reklamacji uszkodzeń niewidocznych przy odbiorze zależą od warunków transportu, więc sprawdź je u swojego agenta. Potem schowaj worki pod dach, odsuń od podłogi i ponumeruj. Pełną procedurę kontroli dostawy opisuje poradnik o kontroli jakości zamówień hurtowych.

Jedna praktyczna sprawa należy do planu. Zarezerwuj okno dostawy i sprawdź, czego przewoźnik od ciebie potrzebuje: godzin pracy rampy, tego, kto podpisuje, i czy pełnowymiarowa ciężarówka w ogóle dojedzie pod twoje drzwi. Rozładunek ręczny przy krawężniku jest wolny i ryzykowny dla towaru i dla ludzi.

Kto wykonuje pracę i kiedy

Sortowanie i sprzedaż walczą o te same godziny. Nie da się stać przy kasie i jednocześnie opróżniać worka o wadze 150 kg, więc zanim przyjedzie ciężarówka, ustal, kto sortuje, kto obsługuje klientów i które godziny do kogo należą. W sklepie jednoosobowym sortowanie odbywa się przed otwarciem, po zamknięciu lub w spokojny dzień, a godziny otwarcia powinny to uwzględniać.

Jeśli planujesz kogoś zatrudnić, zatrudnij najpierw do sortowania. To praca powtarzalna, fizyczna i łatwa do nauczenia: pokaż cztery stosy, pokaż, jaka jakość nadaje się na półkę, i wspólnie sprawdźcie kilka pierwszych worków. Pomocnik, który sortuje według innego standardu niż ty, po cichu zmieni twoje wyniki, więc standard uzgodnij z kilkoma prawdziwymi ubraniami w ręku, a nie na słowo.

Daj sortującym też porządny kąt na zapleczu. Worki z niesortowaną odzieżą są zakurzone, a stół przy oknie i miejsce, gdzie można usiąść podczas długich sesji, sprawiają, że ludzie pracują lepiej i wracają.

Gotówka w pierwszych trzech miesiącach

Pieniądze wychodzą na długo, zanim wrócą. Za towar płacisz przelewem przed załadunkiem lub w jego okolicy, potem przychodzą koszty drogi i odprawy, potem czas sortowania, zanim pierwszy stojak będzie gotowy, a potem powolna sprzedaż, gdy klienci uczą się, że sklep istnieje. Narysuj prostą linię miesiąc po miesiącu: wydatki u góry, wpływy na dole, i zaznacz najniższy punkt. To on, a nie budżet startowy, mówi, czy plan jest bezpieczny.

Zakładaj, że pierwsza sprzedaż będzie niższa, niż się spodziewasz. Jeśli sklep przetrwa tę lukę z zapasem pieniędzy, drugie zamówienie możesz złożyć z pozycji siły. Jeśli przetrwa tylko wtedy, gdy wszystko pójdzie dobrze, pierwsze zamówienie jest za duże, a rozwiązaniem jest mniejsza partia próbna, nie większy kredyt.

Kalendarz od decyzji do dnia otwarcia

Etapy powyżej nakładają się na siebie, a przybliżony kalendarz pomaga zobaczyć, kiedy wypada pierwsza sprzedaż. Licz wstecz od dnia, w którym chcesz otworzyć sklep.

Zacznij od decyzji i lokalu, bo ich zmiana trwa najdłużej i kosztuje najwięcej. Potem oferta i film, potem płatność, potem załadunek, potem droga. Sama droga to od jednego do pięciu dni zależnie od celu, ale odprawa i dostawa dodają czas, którego nie kontrolujesz, więc zostaw zapas w dniach, nie w godzinach. Po przyjeździe ciężarówki licz się z kilkoma dniami sortowania, zanim pierwsze stojaki będą gotowe, a z większą liczbą, jeśli jesteś sam. Wieszanie, wycena i metkowanie następują dopiero potem.

Początkujący zwykle planują sortowanie jako dzień lub dwa pracy. Zmierz zegarkiem pierwsze worki i zaplanuj wszystko od nowa według rzeczywistej liczby, bo ta jedna wartość przesuwa każdą następną datę.

Na koniec zafunduj sobie ciche otwarcie. Spokojny start z częścią towaru na sali, kilkoma znajomymi i zeszytem daje informacje z pierwszego tygodnia bez ryzyka.

Otwieranie i sortowanie pierwszych worków

Tu pokazuje się prawdziwy koszt towaru. Przenoś po jednym worku do stołu, opróżnij go i posortuj na cztery stosy. Zważ każdy stos i zapisz liczby obok numeru worka, z dopiskiem, z czego głównie składał się worek.

Otwórz kilka worków z różnych części partii, zanim wyrobisz sobie zdanie, bo jeden worek niewiele dowodzi. Metodę przeliczania tych wag na koszt za kilogram nadający się do sprzedaży znajdziesz we wspomnianym wyżej poradniku o zysku.

Tu zdarzają się dwa błędy. Pierwszy to oczekiwanie skarbów. Partie używane to w większości zwykłe rzeczy, a pieniądze zarabia się na stałej sprzedaży zwykłych sztuk; sporadyczne dobre znalezisko to miły dodatek. Drugi to wyrzucanie tego, co wygląda na bezwartościowe, bez zważenia. Stos odpadów to koszt, a partii nie da się ocenić, jeśli nie wiadomo, jak duży był. Zapytaj lokalną firmę zajmującą się recyklingiem tekstyliów lub skupującą szmaty, czy odbierze odpad, i sprawdź lokalne przepisy o utylizacji.

Pranie i prezentacja też należą do tego etapu. Rzeczy, które pachną składowaniem lub mają lekkie ślady, mogą być warte prania lub parowania, zanim trafią na stojak. Zwykła koszulka w niskiej cenie nie zwróci kosztu cyklu prania, a dobry płaszcz zwykle tak.

Zachowaj uczciwość wobec stosu na półkę. Jeśli sztuka ma plamę lub zepsuty zamek i nie kupiłoby się jej dla siebie, nie należy do tego stosu. Kupujący w second handzie wybaczają ślady noszenia, nie zniszczenia, a jeden zły stojak uczy ich, żeby nie wracać.

Wycena pierwszych stojaków

Każdą grupę oznacz jedną ceną. Koszulki jedna cena, swetry inna, kurtki jeszcze inna, dzieci osobna grupa, tak aby klient mógł odczytać cenę ze stojaka, a ty przecenić całą grupę jednym ruchem. Osobna cena na każdej sztuce jest czasochłonna i daje fałszywą precyzję.

Najpierw ustal dolną granicę: twój koszt za kilogram nadający się do sprzedaży mówi, ile minimalnie musisz liczyć za kilogram towaru. Potem rozejrzyj się dookoła. Sklepy charytatywne, inne sklepy z odzieżą używaną i stragany na targowisku w twoim mieście pokazują, ile klienci już płacą, a twoje ceny powinny mieścić się tam, gdzie klienci spodziewają się ich dla danej jakości.

Nowe sklepy częściej zaniżają ceny, niż je zawyżają, zwykle ze zdenerwowania. Jeśli wszystko sprzedało się pierwszego dnia, ceny były prawdopodobnie za niskie. Ceny łatwo obniżyć, ale podnoszenie ich na oczach tych samych klientów jest trudniejsze. Zaplanuj obniżki według harmonogramu: nowy towar po pełnej cenie przez pierwsze tygodnie, potem obniżka, a to, co zostanie, trafia do kosza z okazjami.

Cennik trzymaj na jednej stronie, przyklejony przy kasie, z grupą, pełną ceną i datą każdego kroku obniżki. Pracownicy i pomocnicy naliczają wtedy te same ceny, a ty widzisz na pierwszy rzut oka, która grupa jest na którym kroku. Gdy grupa wyprzedaje się po pełnej cenie w kilka dni, zanotuj i to: to najwyraźniejszy sygnał, że następne zamówienie powinno zawierać jej więcej i że cenę można podnieść.

Ekspozycja i pierwsze tygodnie sprzedaży

Oprzyj się pokusie zapełnienia każdego stojaka pierwszego dnia. Pełny stojak wygląda na ruchliwy, ale chowa sztuki, które zasługują na uwagę. Najlepsze rzeczy powieś z przodu i przy drzwiach, resztę zostaw w zapasie i co kilka dni wystawiaj nowy towar, żeby stali klienci przy każdej wizycie widzieli coś innego.

Przez pierwsze dwa tygodnie prowadź dokładne notatki. Zapisuj, co sprzedaje się w pierwszych dniach, co klienci biorą do ręki i odkładają, o co pytają, a czego nie masz, i które rozmiary się kończą. To dane, które podpowiedzą, co wpisać do kolejnego zamówienia.

Drugie zamówienie

Drugie zamówienie powinno różnić się od pierwszego tylko jednym. Jeśli zmienisz jednocześnie asortyment, źródło i wielkość, nie dowiesz się, co wpłynęło na wynik. Skorzystaj z notatek: więcej tego, co sprzedało się szybko, mniej tego, co leżało, i to samo źródło worków, dopóki nie zrozumiesz, jak się zachowuje.

Zaplanuj termin według kalendarza swojej ulicy, a nie tylko stanu magazynu. Płaszcze i wysokie buty sprzedają się, gdy zmienia się pogoda, a lekka odzież wiosną, więc zamówienie na sezon musi leżeć na półce, zanim się zacznie. Uwzględnij czas drogi z oferty, odprawę i dni sortowania. Wzór na ilość i kontrole przy ponownym zamówieniu znajdziesz w poradniku o zysku.

Jeśli pierwsza partia poszła dobrze, do tej samej ciężarówki może dołączyć druga kategoria. Zabawki i bric-a-brac mają własne zwyczaje sortowania i każda z tych kategorii zasługuje na mały test, zanim dostanie całą ścianę.

Przejście z partii próbnej na pełną ciężarówkę to duży krok. Zrób go wtedy, gdy zarówno miejsce do sortowania, jak i tempo sprzedaży są na to gotowe, a nie wtedy, gdy dobrze minął pierwszy tydzień.

Przed zamówieniem zaznacz na planie swojego lokalu, gdzie stanęłoby od dwudziestu pięciu do trzydziestu trzech worków, a potem otwórz stronę kolekcji Original i zobacz, jak worki są pakowane.